ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN KAZANIMI

Çocuklar yaşamla tanıştıkları ilk günlerden itibaren hemen hemen tüm nesneleri keşfe hazır durumdadırlar ve bu keyifli deneyimide genellikle elleriyle ve dokunarak gerçekleştirmek isterler.İçinde bukundukları alanda karşılaştıkları hemen her olayı da içerisinde bulunarak ve deneyerek görmek isterler.Bunlar ve benzeri yaşamı keşif ihtiyaçları içerisinde olan çocukların belki karşılaştıkları en büyük zorlukta onlara zarar gelmesinden olabildiğince korkan ebeveyn engeli olmaktadır.Salt onları koruma dürtüsüyle hareket eden ebeveyn çoğu zaman nekadar koruyucu olması gerektiğini belirgin kılamaz.

Çocuğun ilk yürüme dönemlerinde rastladığı merdivene tırmanma serüveni onun için unutulmaz bir macera olabilecekken düşmesinden duyulan endişeyle kucaklanıp en üst basamağa kadar çıkarılır ve bırakılır.Elbetteki çocuğun zarar görmesi mutlak önlenmiş olur ve fakat kendinin ilerlemediği bir yolda bitiş çizgisine varmanın tadındanda yoksun kalacaktır.Muhakkak ki kontrolsüz bir şekilde çıkışı izlemek değildir yapılması gereken ters bir gelişmede müdahil olabileceğimiz bir noktada durarak ve fakat ona bu işi tek başına yapabilmenin tadınıda hissettirerek izlemek hem kendine olan güvenini daha sağlam kılmak adına hemde erkencil dönemde düşebilme riskini almasını sağlayarak kendineait kararları daha sıhhatli verebilmesi kısmında onu destekleyici bir davranış biçimi olacaktır.

Yine çoğu zaman çocuğun yürüme dönemlerinde evdeki vazo ve veya kırılacak eşyaların kaldırılması mutfak alt raflarının üste taşınması evin salonunun hemen hemen eşyalardan yoksun bırakılmasıda yine olası ev kazalarından çocuğun korunması fikriyle yapılmaktadır. Muhakkak ki yeni yürüme dönemde dengesini yeterli sağlayamayan bir çocuğun dengesinin yitimiyle sivri köşelere sahip bir mobilyaya çarparak zarar görmesi yada bir camı kırarak tehlikeli bir durum içerisinde bulunmasıda asla olması istenen bir tablo değildir. Ve fakat bu iki uç hadiselerin ortalama bir durumuyla dokunarak tanıma döneminde olan bir çocuğun bu anlamda ulaşabileceği hiçbir nesnenin bulunamaması da yeterli gelişiminde ciddi bir eksilti olacaktır.Mutfakta iş yaparken yanımızda bulundurarak bir parça hamurla oynamasına izin vermek,zarar görebileceğini düşündüğümüz ve uzak tutmaya çalıştığımız nesneleri ortadan yok etmektense beraber ve kontrolünüzü çokda hissettirmeden tanımalrına iazin vermek sivri köşeli mobilyaları kaldırmak yerine köşeleri koruyucu materyallar kullanarak zarar görmeyeceği bir forma sokmak ve belki bir prizle oynamak isteyen çocuğu azarlayıp uzak tutmaya ,yada bir koltukla önünü kapatarak ulaşılamaz kılmaya çalışmaktansa bir priz kapağıyla güvenli hale dönüştürmek onun gelişiminde kendine olan güvenini daha destekletici ve sizinde biraz geri planda durarak kontrol etmenizde kurduğunuz iletişimde daha sağliklı geri dönüşümler olacaktır.

Hayalin sınırı nerede baslar nerede biter henüz bulamadım.Bir çocuk ,bebegıne küçük,oyuncak bir tepside mama getirdigi zaman ,gerçekten o an için bebeginin canlı olduguna inanırmı?sallanan bir at gerçek bir atmıdır?Bir çocuk eller yukarı diye ates ettigi zaman silahının gerçek bir silah oldugunumu sanıyor?yada öylemi hissediyor?Bana öyle geliyorki çocuklar oyuncaklarının gerçek oldugunu düslüyor,ancak duygusuz bir büyük ise karısıp da onlara fantezilerini anımsatınca apar topar ayakları yere basıyor.Hicbir sevecen anne ve baba çocuklarının hayal gücünü bozmamalı